Zondag 27 april 2008 ging te Etterbeek het Belgisch kampioenschap voor masters door. Na een waardige prestatie van vorige jaar en een knappe derde plaats op het EK in november had Pierre speciaal naar deze dag toegeleefd. Buiten het lesgeven aan zijn twee groepen bereidde hij zich met de competitieve twintigers voor  op de wedstrijd. Maar hoe dichter de dag kwam, hoe meer de twijfel begon toe te slagen. Was hij nog wel gemotiveerd genoeg om zich op te laden en misschien een kwetsuur op te lopen. Hoe zouden zijn knieën het verteren, … Maar enkele weken ervoor gooide hij deze argumenten overboord en zette zich volledig achter zijn deelname. 
Zondag was het de dag van de waarheid. De geringe parkeermogelijkheden zorgden ervoor dat we al een mini-opwarming gedaan hadden. Maar eens we de zaal binnenkwamen was het al judo wat de klok sloeg. De opkomst was een pak minder dan het vorige jaar maar dat belette niet dat we mooie judo zagen. Rond de klok van tienen begonnen de tijdopnemers en scheidsrechters zich te installeren. Vier judomatten met indrukwekkende technieken en soms ongelooflijke snelheid kwamen ons tegemoet. Soms zagen we een scheidsrechter blunderen maar meermaals zagen we hem de arm naar boven strekken en ippon roepen!
En toen plots uit het niets werd de categorie M7, -90 kg verwacht op mat 3. Dit was Pierre zijn categorie. Door de slechte akoestiek had geen van beide hun namen drie keer horen afroepen, of zou dat de ouderdom zijn??? Na enkele minuten en het nodige heen en weer geroep boden beide zich aan, de wedstrijd kon beginnen. Daar ze de enigste twee deelnemers waren was het een rechtstreekse finale. Pierre met de rode gordel en zijn tegenstander Terry Watt, Europees- en Wereldkampioen, de witte gordel. Zoals Pierre hem noemde, “een echt fenomeen”.  Vol  spanning stonden we aan de kant te wachten op de hajjimé van de scheidsrechter. Ze groetten en de match begon ietwat aftastend. De eerste aanval kwam verassend van onze Pierre, in een poging een offerworp uit te voeren, deze actie was jammer genoeg scoreloos maar dat belette Pierre niet om verder te werken op grond. Helaas was dit buiten de Engelsman gerekend die snel opstond en Pierre tilde van de mat. Het verdere verloop van de wedstrijd is eenvoudig te schetsen. Pierre is wat onder de indruk van de persoon dat voor hem staat en durft precies niet voluit te gaan, Terry Watt daarentegen kwam afwachtend over zonder éénmaal echt aan te vallen en had schrik van Pierre zijn grondwerk. Ondanks de talrijke aanmoedigen eindigde de kamp na tweeënhalve minuut op een scoreloze hiki waki. Een golden score wordt in deze leeftijdscategorie niet meer toegepast dus staan beide heren op het hoogste schavotje.
Zo kwam er een einde aan een vruchtbare zondagnamiddag. Het vlotte verloop zorgde ervoor dat medailles snel uitgereikt werden, de nodige foto’s getrokken en dat we met zen allen nog van een fantastisch zonnige namiddag konden genieten Of zoals Pierre Luik-Bastenaken-Luik meepikken.
Maar zonder echt af te sluiten, melden we nog graag dat onze Pierre een volgend doel voor ogen heeft. Zondagmorgen was het nog taboe maar na zijn fantastische prestatie wensen we hem het beste en zullen talrijk aanwezig zijn om te supporteren op het komende wereldkampioenschap masters in juni te Brussel.

Verslag: Lieve Faes